داستان کوتاه «حاج حسین آقا»

حاج حسین آقا؛ حاج حسین آقا خوابی؟؟ حاج آقا؟؟؟؟؟ الله اکبر؛ حاج آقا خوابین شما؟؟؟
: انا لله و انا الیه راجعون!!
؛ و صدای پای مردی میانه سال که به سرعت به سمت در دوید و کسبه محل را صدا زد: آقایون؛ حاج آقا کریم؛ نصرت آقا؛
آقایون ؛ یکی به مهندس زنگ بزنه؛ مثل اینکه حاج آقا فوت کردند. چند نفر بیان حاج آقا را دراز کنیم؛ یاالله بابا؛  آمبولانسی دکتری چیزی خبر کنید؛… به فامیلش خبر بدین پیرمرد رو.
: چی شده؟؟ کی؟؟ بابا حاج آقا که نشسته! شاید چرت میزنه……
: نه آقا جان؛ تمام  کرده! . خدا بیارزدش؛ همینجوری نشسته تمام کرده؛ پیرمرد……….
 هرروز صبح سحر با صدای اذان از در منزل قدیمی‌ بیرون می‌آمد. پیر و خمیده با پالتوی نیمداری که تا مچ پاهایش می‌رسید؛ کلاه کوچولوی بافتنی که فقط کف سرش را می‌پوشاند. همیشه کیسه ای پارچه ای به رسم قدیم  در دست داشت نه پاکت یا کیسه دسته دار. همیشه عازم بود. در را که قفل می‌کرد دستگیره قدیمی‌ در را می‌کشید تا از امنیت همه چیز مطمئن شود. زیر لب چیزی زمزمه میکرد که اگر از کنارش می‌گذشتی؛ وان یکاد و آیت الکرسی را اگر بلد بودی تشخیص می‌دادی.
اگر اتفاقا سرش را بلند می‌کرد و چشم در چشمت می‌شد محبتی عجیب و وصف ناپذیر در چشمانش می‌دیدی؟ مهری عمیق که نگاهش را بیشتر به نگاه یک کودک غمگین و تنها  شبیه  میکرد. آنقدر ساکت و بی صدا حرکت میکرد که انگار مهی در هوا. دستانی زنانه داشت کشیده و سفید؛ نگاهی مردانه.

حاج حسین آقا؛ حاج حسین آقا خوابی؟؟ حاج آقا؟؟؟؟؟ الله اکبر؛ حاج آقا خوابین شما؟؟؟
: انا لله و انا الیه راجعون!!
؛ و صدای پای مردی میانه سال که به سرعت به سمت در دوید و کسبه محل را صدا زد: آقایون؛ حاج آقا کریم؛ نصرت آقا؛
آقایون ؛ یکی به مهندس زنگ بزنه؛ مثل اینکه حاج آقا فوت کردند. چند نفر بیان حاج آقا را دراز کنیم؛ یاالله بابا؛  آمبولانسی دکتری چیزی خبر کنید؛… به فامیلش خبر بدین پیرمرد رو.
: چی شده؟؟ کی؟؟ بابا حاج آقا که نشسته! شاید چرت میزنه……
: نه آقا جان؛ تمام  کرده! . خدا بیارزدش؛ همینجوری نشسته تمام کرده؛ پیرمرد……….
 هرروز صبح سحر با صدای اذان از در منزل قدیمی‌ بیرون می‌آمد. پیر و خمیده با پالتوی نیمداری که تا مچ پاهایش می‌رسید؛ کلاه کوچولوی بافتنی که فقط کف سرش را می‌پوشاند. همیشه کیسه ای پارچه ای به رسم قدیم  در دست داشت نه پاکت یا کیسه دسته دار. همیشه عازم بود. در را که قفل می‌کرد دستگیره قدیمی‌ در را می‌کشید تا از امنیت همه چیز مطمئن شود. زیر لب چیزی زمزمه میکرد که اگر از کنارش می‌گذشتی؛ وان یکاد و آیت الکرسی را اگر بلد بودی تشخیص می‌دادی.
اگر اتفاقا سرش را بلند می‌کرد و چشم در چشمت می‌شد محبتی عجیب و وصف ناپذیر در چشمانش می‌دیدی؟ مهری عمیق که نگاهش را بیشتر به نگاه یک کودک غمگین و تنها  شبیه  میکرد. آنقدر ساکت و بی صدا حرکت میکرد که انگار مهی در هوا. دستانی زنانه داشت کشیده و سفید؛ نگاهی مردانه.
به انتهای کوچه که می‌رسید با کسبه محل حال و احوالی آرام و بیصدا می‌کرد؛ به او احترام می‌کردند؛ جلوی پایش بلند و کوتاهی می‌کردند؛ نه آنکه پیر محله بود! که مومن بود و معتقد؛ آرام بود و بی آزار. نسل قدیم محله حاج حسین آقا صدایش می‌کردند و نسل جدید حاج آقا.